therapyconnections – Ατομική ψυχοθεραπεία – Ψυχοθεραπεία ζευγαριώνRSS English

Archive for September, 2007

Το Τίμημα της Ασυνέπειας

Η πορεία της ζωής, καθημερινά μας φέρνει αντιμέτωπους με διάφορες επιλογές. Οι περισσότερες είναι μικρές, καθημερινές, όπως το τί θα φάμε ή το τί θα φορέσουμε. Μερικές όμως είναι σημαντικές και καθοριστικές όσον αφορά το ποιοί είμαστε ή το ποιοί θέλουμε να γίνουμε. Σε αυτή την κατηγορία εγώ συγκαταλέγω και τις «επιλογές χαρακτήρα» όπως είναι η συνέπεια και η ασυνέπεια.

Η συνέπεια είναι η ικανότητα να τηρούμε τις δεσμεύσεις μας εμπρόθεσμα και να τιμούμε τις υποσχέσεις μας. Είναι επίσης και ένα από τα βασικά συστατικά που καθιστούν έναν άνθρωπο αξιόπιστο και ακέραιο. Σίγουρα όλοι έχουμε γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους και αν ανατρέξουμε ιστορικά στις πράξεις τους, θα συνειδητοποιήσουμε πως όχι μόνο τους εμπιστευόμαστε και αποζητούμε το αίσθημα ασφάλειας που μας παρέχουν, αλλά και πως είμαστε διαθετημένοι, εάν χρειαστεί, είτε να συγχωρήσουμε τα λάθη τους είτε να τους εμπιστευτούμε χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνουμε το γιατί. Ο λόγος είναι απλός: Ιστορικά μας έχουν αποδείξει πως οι προθέσεις και τα λόγια τους συμβαδίζουν με τις πράξεις τους και τα αποτελέσματα αυτών.

Από την άλλη, σίγουρα όλοι μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας άτομα τα οποία, συχνά, περισσότερο από μία φορά, έχουν αποδειχτεί ανάξια της εμπιστοσύνης μας και μας έχουν απογοητεύσει. Σπασμένες υποσχέσεις, λόγια που δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις τους, λάθος «υπολογισμοί» και σωρός από δικαιολογίες ολοκληρώνουν το προφίλ του αναξιόπιστου ανθρώπου. Πολλές φορές η ανάγκη, η έλλειψη επιλογών και η αδυναμία, μας αναγκάζουν να ανεχτούμε αυτή τη συμπεριφορά ελπίζοντας πως την επόμενη φορά δεν θα απογοητευτούμε. Δυστυχώς όμως, μερικά πράγματα δύσκολα αλλάζουν και κάθε φορά που με ελπίδα προσφέρουμε στους ασυνεπείς γύρω μας άλλη μία ευκαιρία γινόμαστε συνένοχοι, όχι μόνο επειδή εκθέτουμε τον εαυτό μας αλλά και επειδή τους στερούμε την ευκαιρία να βελτιώσουν τον εαυτό τους. Και αυτό καθιστά εμάς ασυνεπείς όχι μόνο προς τον εαυτό μας αλλά και προς τους γύρω μας.

Βασίλης Αντωνάς
(Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

 

3 responses so far

ΤΟ ΧΑΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ…

Πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη και στο παράθυρο μου δειλά, σχεδόν διακριτικά αποτυπώνονται μερικές σταγόνες νερού. Με λαχτάρα το ανοίγω και απλώνω το χέρι για να πιάσω μερικές από αυτές. Κοιτώ τον ουρανό για να βεβαιωθώ πως τα λιγοστά σύννεφα δεν είναι αποτέλεσμα της καταστροφής που έπληξε την χώρα μας, αλλά μια ευχάριστη επίσκεψη της φύσης. Για πρώτη φορά μετά από μέρες ο Αττικός ουρανός χρωματίζεται από μία υποψία γαλάζιου και τα γκρι σύννεφα δεν είναι πια καπνός. Μένω ακίνητος να δεσμεύσω τη στιγμή, σχεδόν δεν αναπνέω…το σφίξιμο που κρατούσε τη ψυχή δέσμια μαλακώνει λίγο. Η φύση δεν μας εγκατέλειψε. Στο μυαλό μου έρχεται η δέηση των μουσουλμάνων κατοίκων Ελλάδας πριν από μερικές μέρες που ευλαβικά και με σεβασμό αποζήτησαν λίγο νερό για να ξεπλυθούν οι πληγές της χώρας που τους φιλοξενεί.. Από τη μία οι πυρκαγιές έχουν σβήσει και όσο και να βρέξει η ζημιά έγινε. Από την άλλη όλοι έχουμε ανάγκη να επιβεβαιωθούμε πως δεν έχουμε καταστραφεί εντελώς. Μια παράταση…λίγες σταγόνες…ένα χάδι. Μερικά λεπτά αργότερα το νερό στερεύει αλλά ο σκοπός έχει επιτευχθεί.

Πόσο λυτρωτικό είναι ένα χάδι, ένα άγγιγμα…η επαφή. Μας θυμίζει πως υπάρχουμε, πως ζούμε. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε και το χάδι της μητέρας είναι αρκετό για να σταματήσει το κλάμα μας και να καθησυχάσει τον φόβο της μοναξιάς της εγκατάλειψης και της απώλειας μέχρι τα τελευταία στάδια της ζωής μας που δίνουμε χαρά στους γέροντες χαϊδεύοντας τα λιγοστά μαλλιά τους. Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε νιώσει αυτό, ένα χέρι φιλικό που έρχεται να μας στηρίξει, να μας κρατήσει ή ακόμα και να μας βοηθήσει να απελευθερώσουμε τα δάκρυα μας. Είναι μαγικό το άγγιγμα και έχει μία δύναμη μεγάλη και σχεδόν κρυφή. Από τον έναν άνθρωπο στον άλλον είναι ένα δώρο πολύτιμο με μεγάλη αξία και πρέπει να το λαμβάνουμε με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Και με ακόμα μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη πρέπει να το λαμβάνουμε από τη φύση που φαίνεται πως πιο μεγαλόψυχη είναι από εμάς και πιο γενναιόδωρη και τα κατάφερε για άλλη μια φορά να μας συγχωρήσει, να μας χαϊδέψει. Ως πότε όμως θα είναι τόσο μονόπλευρη αυτή η μεγαλοψυχία; Κάποτε θα πρέπει και εμείς να ανταποδώσουμε…αλλιώς το μόνο που θα μας μείνει θα είναι λιγοστές σταγόνες να κυλούν σα δάκρυ στα παράθυρά μας…

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

*Ζωή που δεν Μοιράζεται…

…είναι ζωή κλεμμένη.

Κοιτώ την άδεια Αθήνα αυτές τις μέρες και τους λιγοστούς περαστικούς, κυρίως τουρίστες και διαβάζω τους τίτλους των εφημερίδων, που για άλλη μια φορά μιλούν για μια πόλη με ανθρώπινο πρόσωπο. Και αναρωτιέμαι πως μια πόλη που έχει μείνει μόνη, είναι πιο «ανθρώπινη»…τι το πιο ανθρώπινο έχουν οι άδειοι δρόμοι, τα κλειστά καταστήματα και αυτή η σιγή; Μία πόλη μόνη βλέπω που νιώθει μόνη και εγκαταλειμμένη. Είναι άραγε ένας αμέριμνος ύπνος αυτός ή μια βασανιστική λήθη;

Η Αθήνα είναι μία πόλη ζωντανή, πλούσια και γενναιόδωρη…τις αρέσει να μοιράζεται απλόχερα την ψυχή της…όσο και αν διαμαρτυρόμαστε πως ασφυκτιούμε στην αγκαλιά της κατά βάθος μας αρέσει να παραμένουμε πιασμένοι στα δίχτυα της. Και αυτής τις αρέσει…φιλάρεσκα μας παρακολουθεί να τρέχουμε σαν στρατιές από μυρμήγκια για να την υπηρετήσουμε, να τις δώσουμε ζωή…σαν αίμα στις αρτηρίες της κάνουμε την καρδιά της να πάλλετε με σθένος, ζωντάνια…πείσμα ακόμα. Είναι πεισματάρα η Αθήνα και πλανεύτρα και πονηρή. Αρχέτυπα θυληκιά, απλά προσποιείται τις μέρες αυτές της μοναξιάς της πως χαίρεται την απομόνωση της…φαντάζομαι αυτό την κάνει και περήφανη…να κάνει τάχα πως δεν την νοιάζει το πώς όλοι έχουμε χαθεί σε πολιτείες άλλες, μακρινές και απομακρυσμένες…

Ίσως βέβαια να είναι και μία σκευωρία όλο αυτό, να μας αφήνει να απομακρυνθούμε για να την ποθήσουμε και να την επιθυμήσουμε περισσότερο…ούτως ώστε οι πρώτες μας βόλτες στα λιθόστρωτα της Πλάκας, το πρώτο σεργιάνι στις αμμουδιές τις Γλυφάδας και το πρώτο δροσερό αεράκι που μυρίζει Φθινόπωρο στην Κηφισιά να μοιάζει σαν πρώτο και ιερό άγγιγμα…ίσως ακόμα και το πρώτο μποτιλιάρισμα να προσδοκούμε, όπως οι ερωτευμένοι τον πρώτο καυγά τους που επιζούν για να μπορέσουν να αγαπηθούν ακόμα περισσότερο. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως κάθε φορά που επιστρέφω, της ζητώ να με συγχωρήσει που έκλεψα λίγη από τη ζωή της και της υπόσχομαι πως μερικές στιγμές θα τις μοιράζομαι αποκλειστικά μαζί της.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

*Με λόγια της Ελευθερίας Αρβανιτάκη

No responses yet

Κατά Παραγγελία Σύντροφοι…

Οι περισσότεροι από εμάς, μεγαλώνοντας αποκτάμε διάφορα πρότυπα στο μυαλό μας όσον αφορά τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε, τη δουλειά που θα θέλαμε να κάνουμε και τον ή την σύντροφο που θα θέλαμε να έχουμε δίπλα μας. Ειδικότερα όσον αφορά την επιλογή του συντρόφου μας δημιουργούμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών που θα θέλαμε να έχει ο άνθρωπος με τον οποίον θα περάσουμε τη ζωή μας. Οι πιθανοί συνδυασμοί είναι ανεξάντλητοι και περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά φυσικά , νοητικά, συναισθηματικά και άλλα όπως η μόρφωση και το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Αυτή η τάση ταξινόμησης μπορεί να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη, λιγότερο ή περισσότερο ευέλικτη και λιγότερο η περισσότερο απόλυτη.

Αναμφίβολα, πολλοί από εσάς και κυρίως αυτοί με μια λιγότερο αφηρημένη σκέψη, θα έχετε κάποια στιγμή στη ζωή σας συναντήσει έναν άνθρωπο ο οποίος πληρούσε τα χαρακτηριστικά και τις προϋποθέσεις που αντιστοιχούσαν στον «κατάλογό» σας. Μερικοί από εσάς, ίσως να είχατε την τύχη να καταλήξετε και να είσαστε ακόμα με αυτόν τον άνθρωπο. Σίγουρα όμως, υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι εν πλήρη σύγχυση παρακολούθησαν μία σχέση η οποία εμφανίζετο σαν τέλεια στα χαρτιά, να αποσυντίθεται σαν χάρτινο καράβι στον ωκεανό.

Κατά την άποψη μου, αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στην ζωή ενός ανθρώπου, ειδικά ενός ανθρώπου που νόμιζε πως ήξερε τι ακριβώς ήθελε και πως στάθηκε αρκετά τυχερός ώστε να το απαντήσει. Δεν είναι μόνο η αίσθηση της απώλειας του ιδανικού «άλλου», αλλά και η τρομακτική συνειδητοποίηση πως ίσως τελικά όλα αυτά που νομίζαμε πως θέλαμε και επιθυμούσαμε δεν τα ορίσαμε εμείς, αλλά παράγοντες όπως το περιβάλλον, η οικογένεια και ο κοινωνικός μας περίγυρος. Κάθε απώλεια όμως, αφήνει χώρο για κάτι καινούργιο. Και έτσι, αφού ξεπεράσετε το αρχικό σοκ, θα ήταν σοφό να ξεκινήσετε το ταξίδι που θα σας βοηθήσει να ανακαλύψετε τα πραγματικά σας «θέλω» και να βρείτε το σύντροφο που θα σας βοηθήσει να νιώσετε ευτυχισμένοι.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

One response so far

Το Ένστικτο της Αυτοσυντήρησης

Με τρόμο παρακολουθούμε οι περισσότεροι τις πυρκαγιές που λυμαίνονται τον τόπο και απειλούν να μετατρέψουν την πανέμορφη χώρα μας σε έρημο. Από το γραφείο μου στην Κηφισιά, παρακολούθησα τον τελευταίο πνεύμονα της Αθήνας να παραδίνεται και το καταπράσινο βουνό της Πάρνηθας να μετατρέπεται σε νεκροταφείο. Παρά τη θλίψη και την αγανάκτηση, κατάφερα να αντλήσω ελπίδα εκείνες τις ημέρες παρατηρώντας τη μαζική αντίδραση. Εάν αφουγκραστούμε την επικαιρότητα θα συνειδητοποιήσουμε πως για πρώτη φορά αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της καταστροφής που προμυνείεται εάν δεν φροντίσουμε τον πλανήτη μας.. Οι ομιλίες του Αλ Γκορ (ο οποίος πρόσφατα ήρθε και στη χώρα μας), οι συναυλίες του Live Earth και η δραστηριοποίηση οργανισμών όπως η Net Impact είναι σημάδια πως ήρθε ή ώρα της αφύπνισης.

Από την πλευρά μου ως ψυχολόγος συχνά παρατηρώ τις ομοιότητες και τους παραλληλισμούς του ατόμου με το συλλογικό υποσυνείδητο. Ο χάρτης της ψυχής του ανθρώπου μοιάζει με το χάρτη του κόσμου και η επιβίωση αποτελεί βασικό ένστικτο. Σε καθημερινή βάση, οι πελάτες μου με διδάσκουν με τις ιστορίες τους; σπασμένες, καμένες και διαμελισμένες ψυχές με την πάροδο του χρόνου αποκτούν πάλι τις δυνάμεις τους, ξαναβρίσκουν το χαμένο ηθικό τους και καταφέρνουν να στρέψουν το βλέμμα μπροστά έχοντας μάθει από τα λάθη του παρελθόντος. Όσο και αν πιστεύουν πως είναι αδύνατον να λυτρωθούν, η εσωτερική δύναμη που τους ώθησε να ζητήσουν βοήθεια είναι απόδειξη πως είναι σε θέση να την λάβουν.

Ο πλανήτης μας δεν είναι μόνο ο βιότοπος μας. Είναι και η προέκταση της ψυχής μας και δεν έχουμε την πολυτέλεια να αντιμετωπίσουμε την ψυχή μας με αδιαφορία και στωικότητα. Με τον ίδιο τρόπο που έχουμε μάθει να διαφυλάσσουμε τον εαυτό μας πρέπει να διαφυλάξουμε και τη συλλογική επιβίωση μας. Αυτή είναι η φύση μας. Ένας καλός φίλος αρέσκεται στο να μου υποδυκνείει πως δεν μπορούμε όσο και αν προσπαθήσουμε να περάσουμε τα δόντια μας μέσα από το δέρμα μας. Αν και ομολογώ πως δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ (και συνιστώ να μην το κάνετε ούτε κι εσείς), για κάποιο λόγο τον πιστεύω.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

Η Υπομονή ως Μειονέκτημα

Οι περισσότεροι από εμάς και κυρίως οι κάπως μικρότεροι σε ηλικία θα έχουμε ακούσει κατά καιρούς τους γύρω μας να συνιστούν υπομονή έμμεσα και άμεσα. Από τους θρησκευτικούς παράγοντες («Με υπομονή και αρετή θα κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία»), τους προϊσταμένους μας («Κάνε υπομονή και θα πάρεις αυτή την αύξηση/προαγωγή/άδεια») μέχρι τους γονείς μας («Κάνε υπομονή και θα μεγαλώσεις και εσύ») όλοι φαίνονται να έχουν την εντύπωση πως έχουμε όλο το χρόνο στον κόσμο για να πετύχουμε αυτά που θέλουμε. Η αλήθεια σαφώς είναι πως πολλά πράγματα έχουν ένα φυσικό κύκλο ζωής, τον οποίο και δεν μπορούμε να επηρεάσουμε σίγουρα όμως θα πρέπει να υπάρχουν και άλλα τόσα τα οποία μπορούμε να καταφέρουμε νωρίτερα προσπαθώντας για αυτά.

Εάν κοιτάξουμε στο λεξικό θα διαπιστώσουμε πως ο όρος υπομονή είναι ταυτισμένος με την ανοχή και την ανεκτικότητα. Δεν ξέρω για εσάς αλλά για εμένα αυτοί οι όροι μου φέρνουν στο μυαλό εικόνες και σκέψεις που σχετίζονται με μάρτυρες, θύματα, άτομα χωρίς πρωτοβουλία και ανθρώπους που αφήνουν τη ζωή να διαλέξει για αυτούς αντί να επιδιώκουν να ελέγχουν και να καθορίζουν τις εξελίξεις που τους αφορούν. Επίσης μου φέρνουν στο μυαλό άτομα που δεν διακινδυνεύουν και δεν έχουν διάθεση να ηγηθούν και να καινοτομήσουν, να επαναστατήσουν ακόμα.

Θα ήθελα για ένα λεπτό να κάνουμε όλοι μια ιστορική αναδρομή και να αναλογιστούμε τους ανθρώπους που σημάδεψαν τις εξελίξεις. Από πρόσωπα αμφιλεγόμενα όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ή ο Τσε Γκεβάρα, μέχρι πρόσωπα που κοινώς όλοι αποδεχόμαστε ως ευεργέτες της ανθρωπότητας όπως ο Γουτεμβέργιος, ο Μπελ ή ο Γκάντι. Θα συνειδητοποιήσετε πως εκτός από τα άλλα χαρίσματά τους, οι μεγάλες αυτές προσωπικότητες μοιράζονται και το προτέρημα της ανυπομονησίας. Για αυτό λοιπόν την επόμενη φορά που κάποιος σας προτείνει να κάνετε υπομονή αναλογιστείτε εάν το κάνει γιατί όντως πιστεύει σε αυτό ή αν απλά συνειδητά ή ασυνείδητα τον τρομάζει η σκέψη του ότι κάποιος μπορεί να κατορθώσει περισσότερα από αυτόν σε λιγότερο χρόνο.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

2 responses so far

Καλοκαιρινές Διακοπές.

«Η Σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής…» ισχυρίζεται γνωστή στιχουργός και αυτές τις μέρες τείνω να συμφωνώ μαζί της. Η Αθήνα μοιάζει με πύρινο καμίνι και εκτός από τις διακοπές στο δίκτυο τις ΔΕΗ κάτι μου λέει πως και το ανθρώπινο μυαλό και σώμα έχουν πάρει την κατιούσα.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ από κοντά τις διακυμάνσεις στην απόδοση των ανθρώπων αλλά και τη γενικότερη δυσφορία που εκφράζουν όσον αφορά το ότι είναι αναγκασμένοι να διασχίζουν την Αθήνα για να πάνε στη δουλειά τους και έπειτα να περνούν 8 τουλάχιστον ώρες κλεισμένοι σε ένα γραφείο (στην καλύτερη περίπτωση). Τα βράδια τους παρατηρώ επίσης να ξεχύνονται στους δρόμους ψάχνοντας λίγοι δροσιά είτε κατευθυνόμενοι προς την παραλία είτε προσπαθώντας να βρουν μια δροσερή γωνιά σε κάποια ταράτσα μπαρ στην Κηφισιά. Με πολλούς από αυτούς συζήτησα και τους ρώτησα γιατί επιμένουν να μένουν στην Αθήνα και έλαβα μια σειρά απαντήσεων που έχουν να κάνουν με χρήμα, χρόνο και υποχρεώσεις.

Έκατσα και σκέφτηκα λοιπόν πως θα μπορούσε κάποιος με μαθηματικές ικανότητες καλύτερες από τις δικές μου να βγάλει μια φόρμουλα η οποία να προσθέτει τη μείωση αποδοτικότητας, τα χρήματα που ξοδεύουμε ενώ είμαστε στην πόλη και την ψυχική ταλαιπωρία αυτές τις μέρες. Κατόπιν σκέφτηκα να σύγκρινε το αποτέλεσμα με το κόστος του να πάει κάποιος διακοπές για μερικές ημέρες και να επαναφορτίσει τις μπαταρίες τους. Και αναρωτήθηκα αν τελικά κερδίζουμε κάτι με το να παραμένουμε αμετακίνητοι στις επάλξεις του αγώνα ή αν μερικές μέρες σε κάποιο βουνό ή κάποια παραλία θα υπερδιπλασίαζαν την απόδοση μας όταν θα επιστρέφαμε με τρόπο που θα κάλυπτε και με το παραπάνω την απουσία μας…Και αποφάσισα να πάρω το επόμενο καράβι για τις Κυκλάδες αφού έκλεισα και μερικές μέρες στη Βόρεια Εύβοια.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

Η Ψυχή Ολοκληρώνει…

…αυτό που χρειάζεται να δει και να νιώσει.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε χαραγμένα στην ψυχή μας όνειρα, ιδανικά και προσδοκίες. Λίγο πολύ, συνειδητά η εν μέρει υποσυνείδητα ξέρουμε ή μάλλον νιώθουμε τι είναι αυτό που θέλουμε, τί είναι αυτό που μας ταιριάζει και μας κάνει να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι. Σε καμία άλλη μορφή σχέσης δεν είναι τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα αμοιβαίας ολοκλήρωσης όσο στην ερωτική. Μερικοί το ονομάζουν «χημεία» κάποιοι «επιστροφή στο σπίτι» και άλλοι «ιερό γάμο». Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το συναίσθημα που κυριαρχεί όταν πιστέψουμε πως έχουμε ανακαλύψει το έτερον ήμισί μας είναι ανεπανάληπτο, ειδικά αν ανήκουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο μια φορά και αυτό μόνο αν είμαστε αρκετά τυχεροί.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ανάμεσα μας κυκλοφορούν σκεπτικιστές οι οποίοι με τις θεωρίες τους είτε επεμβαίνουν ενοχλητικά στις καταστάσεις νιρβάνας που ενίοτε κυριαρχούν στη ζωή μας είτε μας δίνουν ελπίδα για ένα αύριο όταν νιώθουμε πως όλα έχουν χαθεί. Αυτοί οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν πως όχι μόνο συμπληρώνουμε με τη φαντασία μας (οι ψυχολόγοι αυτό το ονομάζουν «προβολή») αυτά που υπολείπονται από τον άλλον για να ταιριάξει στην εικόνα του ιδανικού που εμείς χρειαζόμαστε, αλλά και πως οι χώρο-χρονικές μας περιστάσεις παίζουν κεντρικό ρόλο στις επιλογές μας. Έτσι όχι μόνο μπορεί να προβάλλουμε στον άλλον χαρακτηριστικά τα οποία χρειαζόμαστε και αυτός ή αυτή δεν έχει αλλά επιπροσθέτως εάν διανύουμε μία περίοδο όπου για διάφορους λόγους είμαστε ευάλωτοι, έχουμε τη δυνατότητα να αναπλαισιώσουμε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε και να το…πουλήσουμε στον εαυτό μας.

Πολλά από τα ζευγάρια που με επισκέπτονται ανά καιρούς εκφράζουν αυτό το παράπονο ουσιαστικά κατηγορώντας ο ένας τον άλλον, «δεν είσαι αυτός/αυτή που γνώρισα». Συμβουλή μου πάντα είναι να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του όχι μόνο για αυτά που είδε αλλά και για αυτά που νόμισε ότι είδε. Όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες «δεν σου υποσχέθηκα ποτέ ένα κήπο από τριαντάφυλλα». Μερικές φορές η ψυχή όντας ανήμπορη να ολοκληρωθεί διαλέγει να ολοκληρώσει. Και όσο και αν δε φταίμε οι ίδιοι για αυτό, σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως δεν μας φταίει και κανένας άλλος.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

Το Συναίσθημα της Ζήλιας.

Λίγα συναισθήματα έχουν τις αποχρώσεις, τις διαστάσεις και το εύρος που έχει το συναίσθημα της ζήλιας. Μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό και αθώο όσο το να ζηλέψουμε το παγωτό που τρώει ο διπλανός μας μέχρι τη δολοφονική αίσθηση ζήλιας που καμιά φορά πιάνει τους εραστές όταν νιώθουν ότι η θέση τους απειλείται. ‘Όπως και τα περισσότερα πράγματα η ζήλια σε μεγάλες δόσεις μπορεί να βλάψει…πολύ. Τόσο πολύ που πολλές φορές από μόνη της είναι αρκετή να αλλοιώσει τη κοσμοθεωρία μας, τη προσωπικότητα μας και, όπως πολλοί υποστηρίζουν, ακόμα και την ίδια την εμφάνιση μας. Πολλοί από εσάς ίσως να θυμούνται τα κόμιξ του «Ιζνογκγούντ» του κακού Βεζίρη που ήθελε να γίνει «Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη.» Ο Ιζνογκγούντ αναπαρίστατο ως ένα κοντό, μαυριδερό, κακιασμένο ανθρωπάκι με σχιστά μάτια, μυτερό πηγούνι και γαμψή μύτη ενώ ο Χαλίφης ως ένας παχουλός, καλοκάγαθος, ευτυχισμένος άνθρωπος.

Όσο όμως και αν μπόρεσε ο καλός μας σκιτσογράφος να δώσει μία φυσική (εντάξει, σχεδόν) υπόσταση στη ζήλια δεν κατάφερε να απεικονίσει παρά μόνο μία της διάσταση…αυτήν που μας κάνει να βιώνουμε αυτό το έντονο συναίσθημα όταν θέλουμε κάτι που ο άλλος έχει. Σε αυτή τη περίπτωση ο φθόνος είναι μάλλον η ακριβής εκδοχή της ζήλιας. Αυτό όμως σίγουρα δεν περιγράφει με ακρίβεια την ψυχική αναταραχή κάποιου που νοιώθει πως ο σύντροφος του/της λαμβάνει η δίνει προσοχή σε κάποιον πέραν από τους ίδιους. Ή μήπως και σε αυτή τη περίπτωση η ζήλια εστιάζεται στο ότι ο ένας εκ των δύο έχει ή κάνει κάτι που άλλος δεν μπορεί; Και αν ήταν έτσι τότε γιατί τα παιδάκια συχνά δεν ησυχάζουν όταν πάρουν αυτό που έχει το αδερφάκι τους και ανακουφίζονται περισσότερο όταν το αδερφάκι τους το χάσει; Τελικά ζήλια είναι να θέλουμε αυτό που έχει ο άλλος, να θέλουμε να μην το έχει ο άλλος ή να φοβόμαστε πως δεν είμαστε μοναδικοί για αυτούς; Για μια φορά αγαπητοί αναγνώστες λέω να σας αφήσω με περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις. Θα σας δώσω όμως δύο λέξεις οι οποίες μπορεί να βοηθήσουν να εστιάσετε οποιουσδήποτε στοχασμούς μπορεί να έχετε: Φόβος και θυμός…

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

Ο Νάρκισσος

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει ή έχουμε διαβάσει για το μύθο του Νάρκισσου, του όμορφου νέου που μεταμορφώθηκε σε λουλούδι επειδή δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από την αντανάκλαση του εαυτού του. Πέραν της περιγραφής που προσφέρουν τα ψυχιατρικά εγχειρίδια για να σκιαγραφήσουν μια παθολογική διαταραχή, η χρήση του όρου έχει πλέον εισέλθει στην καθημερινότητά μας. Όπως και με τη συγγενική ψυχιατρική έννοια, έτσι και η λαϊκότερη χρήση του όρου υποδηλώνει γνωρίσματα τα οποία οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε αρνητικά…υπεροψία, αλαζονεία, εγωκεντρισμός, και φιλαρέσκεια είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά που εφάπτουμε στα ενοχλητικά αυτά πλάσματα.

Υπάρχει όμως ένας βασικός παράγοντας τον οποίο αγνοούμε και που ίσως μας πείσει να αναθεωρήσουμε ή τουλάχιστον να αναπλαισιώσουμε κάπως τις απόψεις μας περί ναρκισσισμού. Η εκδήλωση ναρκισσιστικών συμπτωμάτων είναι ως επί το πλείστον αποτέλεσμα κάποιου ψυχολογικού τραύματος και ως εκ τούτου μια ουσιαστικά φυσιολογική αμυντικογενής συμπεριφορά με σκοπό να προστατευθεί το «εγώ». Χωρίς να επεκταθούμε ιδιαίτερα, είναι χρήσιμο να αναφερθεί πως πολλοί Νάρκισσοι έχουν τραυματικές εμπειρίες οι οποίες δημιουργούν αισθήματα ντροπής ή σε κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν βιώσει εγκατάλειψη. Ως αντίδραση, ο Νάρκισσος καλείται να δημιουργήσει έναν εαυτό όχι μόνο αυτόνομο αλλά και ιδιαίτερα ελκυστικό, ούτως ώστε όχι μόνο να μη χρειάζεται να ντρέπεται για αυτό, αλλά και να σιγουρευτεί πως κανείς ποτέ δε θα τον εγκαταλείψει. Μέσα από αυτό το πλαίσιο γίνεται κατανοητό το γιατί οι Νάρκισσοι είναι πολύ συχνά άτομα επιτυχημένα, γοητευτικά αλλά και πολλές φορές ανήμπορα να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μακροπρόθεσμες και ουσιαστικές σχέσεις, κυρίως στον ερωτικό τομέα όπου η απόρριψη έχει ακόμα μεγαλύτερο βάρος.

Αυτό που ουσιαστικά χρειάζονται αυτά τα άτομα, ακόμα περισσότερο από τις εκφράσεις θαυμασμού, είναι ένα αίσθημα αποδοχής. Αν καταφέρουμε να το μεταδώσουμε αυτό και να βάλουμε λίγη προσπάθεια στην ανάπτυξη των σχέσεων μαζί τους, το πιθανότερο είναι πως θα ανταμειφθούμε όχι πλέον μέσα από τη Μεταμόρφωση του Νάρκισσου αλλά από την αποκάλυψή του.

Βασίλης Αντωνάς (Εφημερίδα Κηφισιά 2007)

No responses yet

Next »