Όσο όμως και αν μπόρεσε ο καλός μας σκιτσογράφος να δώσει μία φυσική (εντάξει, σχεδόν) υπόσταση στη ζήλια δεν κατάφερε να απεικονίσει παρά μόνο μία της διάσταση…αυτήν που μας κάνει να βιώνουμε αυτό το έντονο συναίσθημα όταν θέλουμε κάτι που ο άλλος έχει. Σε αυτή τη περίπτωση ο φθόνος είναι μάλλον η ακριβής εκδοχή της ζήλιας. Αυτό όμως σίγουρα δεν περιγράφει με ακρίβεια την ψυχική αναταραχή κάποιου που νοιώθει πως ο σύντροφος του/της λαμβάνει η δίνει προσοχή σε κάποιον πέραν από τους ίδιους. Ή μήπως και σε αυτή τη περίπτωση η ζήλια εστιάζεται στο ότι ο ένας εκ των δύο έχει ή κάνει κάτι που άλλος δεν μπορεί; Και αν ήταν έτσι τότε γιατί τα παιδάκια συχνά δεν ησυχάζουν όταν πάρουν αυτό που έχει το αδερφάκι τους και ανακουφίζονται περισσότερο όταν το αδερφάκι τους το χάσει; Τελικά ζήλια είναι να θέλουμε αυτό που έχει ο άλλος, να θέλουμε να μην το έχει ο άλλος ή να φοβόμαστε πως δεν είμαστε μοναδικοί για αυτούς; Για μια φορά αγαπητοί αναγνώστες λέω να σας αφήσω με περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις. Θα σας δώσω όμως δύο λέξεις οι οποίες μπορεί να βοηθήσουν να εστιάσετε οποιουσδήποτε στοχασμούς μπορεί να έχετε: Φόβος και θυμός…