Comments on: Το Στρες στον Εργασιακό Χώρο http://www.therapyconnections.com/2007/12/stess-work/ therapyconnections - Ατομική ψυχοθεραπεία - Ψυχοθεραπεία ζευγαριών Wed, 25 Jun 2008 22:50:00 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.2 hourly 1 By: mafioza http://www.therapyconnections.com/2007/12/stess-work/comment-page-1/#comment-93 mafioza Sun, 23 Dec 2007 13:22:00 +0000 http://www.therapyconnections.com/tc/gr/2007/12/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf/#comment-93 Άλλο ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος έθιξες. Αφορά υποθέτω ένα τεράστιο ποσοστό εργαζομένων και κυρίως εργαζομένων όπου είναι υπάλληλοι και λιγότερο εκείνους που βρίσκονται στη θέση του αφεντικού ή είναι υψηλά ιστάμενοι. <br/>Θυμάμαι στην πρώτη μου δουλειά όπου είχα σύμβαση για 6 μήνες, τι πρόβλημα μου είχε δημιουργήσει μία συνάδελφος. Με πίεζε τόσο πολύ (ή μήπως είναι πιο σωστό να πω ότι εγώ πιεζόμουνα πάρα πολύ από την συμπεριφορά της?) που όταν γυρνούσα σπίτι το απόγευμα είχα τόσα νεύρα που μου κοβόταν η όρεξη για οτιδήποτε. <br/>Βρισκόταν ακριβώς στην ίδια θέση με μένα, δεν ήταν προισταμένη ή κάτι τέτοιο, κι όμως είχε μία συμπεριφορά λες και εγώ (και μόνον εγώ) ήμουν το στρατιωτάκι της. Εγώ είχα πολύ τυπική συμπεριφορά γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα στο γραφείο ή να δώσω μια εσφαλμένη εικόνα της φασαριόζας΄. Στην ουσιά ήταν έτσι απέναντί μου χωρίς λόγο, ούτε είχαμε τσακωθεί ποτέ ούτε της είχα κάνει κάτι. Απλά με αντιπαθούσε, όπως εξαρχής την αντιπάθησα κι εγώ, ΄με τη διαφορά ότι εκείνη "έβγαζε" κάποιου είδους κομπλεξισμό και ανώριμη συμπεριφορά. Κάποια φορά από εκείνες που "έδινε τις διαταγές της" με τρόπο χείριστο για εργασιακά δεδομένα, της είπα εδώ είναι δουλειά, δεν είμαστε στο πάρτυ σου, μάθε να φέρεσαι, είμαστε ίσες εδώ. <br/>Και φυσικά έτρεξε στην προισταμένη να κάνει τα παράπονά της. <br/>Συγνώμη που ανέπτυξα την προσωπική μου εμπειρία σε τέτοιο βαθμό εδώ, απλά θα ήθελα να δώσω την εικόνα της δύσκολης θέσης που μπορέι να έρθει κάποιος στη δουλειά του από απαράδεκτες και το κυριότερο αναιτιολόγητες συμπεριφορές συναδέλφων. Εκεί τι κάνεις? Είναι τόσο εύκολο να σου γίνουν τα λόγια του "μπενάκιας βγαινάκιας" όπως είθισται λαικά να λέμε?? <br/>Έχοντας δεδομένο ότι ούτε μπορούμε ούτε πρέπει να είναι ο στόχος μας να αλλάξουμε τους άλλους άμεσα αλλά έμμεσα, μέσα από μια δική μας αλλαγή σε κάτι, θα καταφέρουμε τελικά κάτι? Φυσικά γεννάται το αυτονόητο: Μα γιατί πρέπει πάντα να προσπαθώ εγώ. Μα επειδή εσύ ενοχλείσαι, εσύ νιώθεις άσχημα, εσύ καλείσαι να διαχειριστείς εξυπνότερα κάτι που σε φέρνει σε δύσκολη θέση. <br/><br/>Δεν αναφέρθηκα κάπου αλλού, γιατί κατ' εμέ είναι πιο εύκολο να θέσεις άλλα όρια π.χ. μέχρι πόσο αργά θα κάτσεις στη δουλειά κ.λπ. διότι πρόκειται για ποσοτικές μεταβλητές των οποίων τα όρια είναι ή "πρέπει" να τα αντιλαμβανόμαστε ως πιο εύκολα προσδιορίσιμα. Άλλο ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος έθιξες. Αφορά υποθέτω ένα τεράστιο ποσοστό εργαζομένων και κυρίως εργαζομένων όπου είναι υπάλληλοι και λιγότερο εκείνους που βρίσκονται στη θέση του αφεντικού ή είναι υψηλά ιστάμενοι.
Θυμάμαι στην πρώτη μου δουλειά όπου είχα σύμβαση για 6 μήνες, τι πρόβλημα μου είχε δημιουργήσει μία συνάδελφος. Με πίεζε τόσο πολύ (ή μήπως είναι πιο σωστό να πω ότι εγώ πιεζόμουνα πάρα πολύ από την συμπεριφορά της?) που όταν γυρνούσα σπίτι το απόγευμα είχα τόσα νεύρα που μου κοβόταν η όρεξη για οτιδήποτε.
Βρισκόταν ακριβώς στην ίδια θέση με μένα, δεν ήταν προισταμένη ή κάτι τέτοιο, κι όμως είχε μία συμπεριφορά λες και εγώ (και μόνον εγώ) ήμουν το στρατιωτάκι της. Εγώ είχα πολύ τυπική συμπεριφορά γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα στο γραφείο ή να δώσω μια εσφαλμένη εικόνα της φασαριόζας΄. Στην ουσιά ήταν έτσι απέναντί μου χωρίς λόγο, ούτε είχαμε τσακωθεί ποτέ ούτε της είχα κάνει κάτι. Απλά με αντιπαθούσε, όπως εξαρχής την αντιπάθησα κι εγώ, ΄με τη διαφορά ότι εκείνη “έβγαζε” κάποιου είδους κομπλεξισμό και ανώριμη συμπεριφορά. Κάποια φορά από εκείνες που “έδινε τις διαταγές της” με τρόπο χείριστο για εργασιακά δεδομένα, της είπα εδώ είναι δουλειά, δεν είμαστε στο πάρτυ σου, μάθε να φέρεσαι, είμαστε ίσες εδώ.
Και φυσικά έτρεξε στην προισταμένη να κάνει τα παράπονά της.
Συγνώμη που ανέπτυξα την προσωπική μου εμπειρία σε τέτοιο βαθμό εδώ, απλά θα ήθελα να δώσω την εικόνα της δύσκολης θέσης που μπορέι να έρθει κάποιος στη δουλειά του από απαράδεκτες και το κυριότερο αναιτιολόγητες συμπεριφορές συναδέλφων. Εκεί τι κάνεις? Είναι τόσο εύκολο να σου γίνουν τα λόγια του “μπενάκιας βγαινάκιας” όπως είθισται λαικά να λέμε??
Έχοντας δεδομένο ότι ούτε μπορούμε ούτε πρέπει να είναι ο στόχος μας να αλλάξουμε τους άλλους άμεσα αλλά έμμεσα, μέσα από μια δική μας αλλαγή σε κάτι, θα καταφέρουμε τελικά κάτι? Φυσικά γεννάται το αυτονόητο: Μα γιατί πρέπει πάντα να προσπαθώ εγώ. Μα επειδή εσύ ενοχλείσαι, εσύ νιώθεις άσχημα, εσύ καλείσαι να διαχειριστείς εξυπνότερα κάτι που σε φέρνει σε δύσκολη θέση.

Δεν αναφέρθηκα κάπου αλλού, γιατί κατ’ εμέ είναι πιο εύκολο να θέσεις άλλα όρια π.χ. μέχρι πόσο αργά θα κάτσεις στη δουλειά κ.λπ. διότι πρόκειται για ποσοτικές μεταβλητές των οποίων τα όρια είναι ή “πρέπει” να τα αντιλαμβανόμαστε ως πιο εύκολα προσδιορίσιμα.

]]>