Καταρχήν, έχοντας υπάρξει και εγώ μέλος (όχι πια – επανατοποθέτησα το ενδιαφέρον μου στο ίντερνετ κυρίως στη συλλογή πληροφοριών είτε για σπουδαστικούς/ επαγγελματικούς σκοπούς, είτε για ψυχαγωγικούς π.χ. να μάθω πότε θα κυκλοφορήσει κάποιο άλμπουμ) σε κάποια τέτοια διαδικτυακή πλατφόρμα, συνειδητοποίησα πόσο αναγκαία έχει γίνει στις μέρες μας η συνειδητοποίηση της φύσης ενός δικαιώματος και η κατά συνέπεια άσκηση ή μη άσκησή του. Αναφέρομαι στα προσωπικά δεδομένα για τα οποία πολλές φορές έχουν πραγματοποιηθεί αμφιλεγόμενες συζητήσεις αλλά και αντιδράσεις όσον αφορά την προστασία τους.
Πρακτικά, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να διαφυλάσσει τα προσωπικά του εκείνα δεδομένα τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο παρατήρησης (το λέω κομψά), συλλογής ή και οποιασδήποτε άλλης ενέργειας που ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ. Η διαφύλαξη αυτή έγκειται τουλάχιστον στην μη έκθεσή τους σε βάσεις δεδομένων οι οποίες εν πρώτοις εξυπηρετούν επικοινωνιακούς ή άλλους παρόμοιους σκοπούς. Αυτό είναι το ένα κομμάτι. Σε δεύτερο πλάνο, κάποιος-α που φτιάχνει ένα προφίλ στο myspace, για παράδειγμα, και το φορτώνει με στοιχεία υπέρμετρης κουλτούρας ή μοναδικής εξωτερικής “ομορφιάς”, οδηγείται σε αυτή την πράξη κινούμενος από κίνητρα τα οποία σίγουρα γεννούν αρκετά ερωτηματικά.
Μήπως φταίει άραγε το γεγονός ότι στην αναζήτηση συντρόφου (που ενδεχομένως είναι ένας λόγος για τον οποίο και έγιναν μέλη στην πλατφόρμα) επικρατεί “μεγάλος ανταγωνισμός” και το μόνο που προσπαθεί να κάνει το μέλος είναι να “εντυπωσιάσει” όσο μπορεί περισσότερο; Κι αν ναι, πόσο αφελής είναι αυτος που ανταποκρίνεται σε τέτοιου είδους καλέσματα;
Πέρα από αυτά, σε πολλές περιπτώσεις τα προφίλ σκιαγραφούν χαρακτήρες ή εμφανίσεις που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Το μέλος, συνειδητά “χτίζει” μόνο του το προφίλ του, γιατί όμως έχει την ανάγκη να παρουσιάσει κάτι ψεύτικο, κάτι που στην ουσία δεν είναι; Μήπως παρουσιάζει κάτι που θα ήθελε να είναι ή μήπως υπάρχει περίπτωση και να παρουσιάζει κάτι που δεν θα ήθελε με τίποτα να είναι (βλέπε “διαβάζω Ντοστογιέφσκι” ενώ στην ουσία βαριέμαι και να μάθω τι ήταν αυτός ο άνθρωπος), αλλά σε τελική ανάλυσει αυτό “πουλάει”;

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, εύλογο μου ακούγεται το γεγονός ότι παρακάμπτεται από τον ίδιο το χρήστη μια στοιχειώδης ευσυνειδησία για τα προσωπικά του δεδομένα. Διότι μπορεί να αναφέρει ότι έχει π.χ. ύψος δύο μέτρα ενώ είναι 1.70 (το πρόβλημα είναι το ψέμα και όχι το ύψος) αλλά ταυτόχρονα να δίνει τηλέφωνα, διευθύνσεις κ.λπ. τα οποία είναι αληθινότατα.

Νομίζω πως οι συνειδητοποιημένοι σε τέτοια θέματα άνθρωποι, οι καλά ενημερωμένοι και υπέυθυνοι, νιώθουν ένα αίσθημα απαξίωσης για εκείνους που έχουν επιπόλαια διαδικτυακή συμπεριφορά, και ένα αίσθημα μοναξιάς ή και λύπης που όλοι εκείνοι είναι ενδεχομένως αυτοί που γεμίζουν τα “μπουζουκομάγαζα” και παρκάρουν το αυτοκίνητό τους σε ένα δημόσιο χωρικό εμβαδόν που μοιάζουν να το θεωρούν ως το προσωπικό τους αεροδρόμιο…